Wondering Boys

Apostolos 1/3

Posted in Uncategorized by Mick on April 4, 2008

Ik denk, ik hoop, dat iedereen ooit in zijn/haar leven die ene persoon tegenkomt die voor de rest van het leven een inspiratie is. Die persoon geloofde in je, die duwde je voort toen jij twijfelde. Wel, die van mij heet Apostolos Panagopoulos. Hier het verhaal in drie delen.

Het was 1992. Ik had Antwerpen verlaten om te gaan studeren in Nederland. Omdat ik een Nederlandse papa had, kreeg ik een beurs. Alhoewel ik geen diploma middelbare school had, was ik vastberaden om iets te gaan doen met vormgeving. Verhalen gaan vertellen, maakte niet uit welke vorm. Mijn keuze viel op Theatervormgeving. Omdat ik daarmee al ervaring had opgedaan bij Theater Ten Tog en Guy Cassiers. Met 200 euro en een koffer kleren trok ik op een kamer van 3 bij 3 met bruine bloemen tegen de muur en een heel klein raampje. Het enige entertainment dat ik had was een klein radiootje. Op de eerste nacht alleen in een vreemde stad vertelde de radio mij dat het oorlog was in de Golf. Dat was één van de eerste keren dat ik heel diep moest huilen. Van eenzaamheid denk ik, ik weet het niet zo goed meer.
Met de paar tekeningen en foto’s die ik had, trok ik naar het toelatingsexamen. Dat bestond uit vijf dingen die je ter plekke moest maken en een interview. Je geheugen is een raar iets, ik weet plots wat ik aanhad, een oranje coltrui en een bordeaux broek, the horror.
Ik slaagde voor alle vijf de testen die bestonden uit beeldhouwen, tekenen, kleuren mengen, algemene kunstgeschiedenis en een eigen abstract werk maken uit een hoop rommel die midden in het lokaal lag. Nu het moeilijkste, het interview.

Daar zat hij, Apostolos Panagopoulus, scherpe kaken, prachtige ogen en een bulderende lach. Ik dacht heel kort, zo wil ik later ook zijn. Hij bekeek mijn werk kort, vluchtig. Hij bekeek mij doordringend, Waar heb je leren boetseren? Nergens, zei ik. Tekenen? Nergens, zei ik. Waarom theatervormgeving? vroeg hij. Omdat ik verhalen wil vertellen! Aangenomen. zei hij, jij hoort bij mij.

Ik blij met mijn toelatingspapiertje van Apostolos, zo een intrigerende naam, naar het secretariaat. Omdat ik mijn middelbare niet had afgemaakt, moest ik een test doen over mijn algemene kennis, die haalde ik niet met één punt en dus werd ik naar mijn cel met bruine bloemen gestuurd. In de gang van de school kwam ik Apostolos tegen. Tot over een paar weken, zei hij. Ik keek hem met grote ogen aan. “Ik denk het niet.” Hij keek mij aan: “Blijf hier staan.” Hij stormde het secretariaat binnen en er werd geroepen en gebruld. Woorden als bureaucratie, artistiek talent en kansen sijpelden de deur uit. Met een rood hoofd stond hij weer voor me. “Tot over een paar weken”, zei hij.
Ik was aangenomen.

wordt vervolgd

Advertisements
Tagged with:

No Responses Yet

Subscribe to comments with RSS.

  1. hidh said, on April 5, 2008 at 12:44 am

    Meer van dit!

  2. Bruno said, on April 5, 2008 at 1:47 am

    Dit soort verhalen verrassen mij weken nadien nog steeds door onverwacht een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het leven zoals het zou moeten zijn.

  3. mike of lilian said, on April 5, 2008 at 10:01 am

    klaar om verfilmd te worden!

  4. LamaZone said, on April 5, 2008 at 6:18 pm

    Wat een heerlijk verhaal om te lezen Mick! Een van je betere posts.

  5. chateaubrys said, on April 6, 2008 at 7:02 pm

    Heel mooi verhaal!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: